Geschiedenis van de Tichelkerk en de Kapucijnen aan de Lijnbaansgracht.
De heilige Fransiscus van de Tichelkerk en de Kapucijnen broederschap laat nog eenmaal zijn licht schijnen.
Emmauskapel
De Tichelgemeeschap bestaat niet meer en de laatste Kapucijnen monniken zijn vertrokken of overleden. Onderstaand verhaal geeft een idee wat er zich afspeelde in de in de nu verlaten Tichelkerk en het klooster tussen de Lijnbaansgracht en de Tichelstraat.
De Tichelkerk is overgenomen door de Russisch Orthodoxe Nicolaasparochie.
Vesperviering
bij de Jordaanse Kapucijnen
In de Tichelkerk van het roomskatholieke klooster van de Minderbroeders Kapucijnen, een van de tien kloosters in Amsterdam, leidt Broeder Bertus Bus op de vroege zondagochtend de mis. Hij is rector van de kerk maar wel een van de jonge loten aan de vrome stam. Bij de mis figureren ook bejaarde Kapucijnen, net als Broeder Bertus bebaard en gehuld in het wit. Om beurten richten de broeders vanachter de kansels het woord. En weer en weer vertellen zij hun ademloos luisterende broeders en zusters in de kerkbanken over het licht dat voor de heidenen straalt, over het volk Israël dat Jezus niet heeft erkend en over vreugd en deugd van een bescheiden levenshouding. Tussen de preken door bespeelt koordirigent Maurice van Elven van het Tichelkoor met vuur het orgel. Zijn krullende haardos torent hoog uit boven de balustrade van het balkon en schudt woest heen en weer op de maat.
Dit verhaal stond in de Uitkrant van de Tichelgemeenschap, geschreven door Merel Ligtelijn.
Het orgel van de Tichelkerk.
Kapucijnen
De Kapucijnen zijn volgelingen van de heilige Franciscus van Assisi. Franciscus 'beleefde het evangelie van Jezus Christus onvoorwaardelijk', brak radicaal met macht en bezit en verkoos te leven als minderbroeder: arm en onthecht. In Amsterdam liggen kerk en klooster van de Kapucijnen tussen de Lijnbaansgracht en de Tichelstraat. De Tichelkerk, ook bekend als de H. Antonius van Padua, dateert uit 1912 en fungeerde oorspronkelijk als hulpkerk van de Posthoorn. Dankzij de inspanningen van de bisschop van Haarlem en de pastoor van de Posthoornkerk is het eindelijk gelukt de Kapucijnen te bewegen vanuit hun rotsvaste stede in Brabant naar Amsterdam te komen om de zielenzorg in de noordelijke Jordaan te behartigen. Pater Robertus was de eerste rector van de Kapucijnen van de Tichelkerk. In 1913 stichtte hij de Franciscaner Lekenorde, die in de arme Jordaan 'vele vormen van dienstbetoon op sociaal en ook liturgisch gebied' verrichtte, waaronder het oprichten van scholen en een bibliotheek, het organiseren van huisbezoeken door Kapucijnen en de oprichting van het Elisabethpatronaat dat bijdroeg 'aan de ontwikkeling en ontspanning van meisjes en hun moeders uit de Jordaan'. En dan natuurlijk het Tichelkoor, waarin sinds de oprichting vele jongensstemmen uit de Jordaan hebben klonken.
Het Tichelkoor, dat pas sinds 1966 damesleden telt, is nog steeds het vaste kerkkoor en treedt regelmatig op en telkens weer 'als ware door Onze Lieve Heer zelve' beschenen door het daglicht dat zo fraai gebroken wordt door de glas-in-loodramen. In 1994 werd het autonome koor Vox Lucina-Gregoriaans Koor opgericht, eveneens onder leiding van Maurice van Elven. Dit koor heeft een mondelinge overeenkomst met de Kapucijnenfraterniteit. De twee koren treden de zaterdagen in maart afwisselend in de Tichelkerk op, met Nederlandstalige en Gregoriaanse vespers.
De Tichelkerk en
klooster van de Kapucijnen.
